به نام خدا
مسئولين نشريه مجاهد،من سيروس وفا، رزمنده سابق ارتش آزاديبخش كه تا شهريور83 در قرارگاه اشرف و صفوف رزمندگان آن بودم، بهدليل سختترشدن شرايط مبارزه و مشكلات فردي، تصميم به ترك صفوف مبارزه و بازگشت به زندگي عادي گرفتم و به تيف (خروجي تحت كنترل آمريكاييها) منتقل شدم.
اين واقعيتي است كه هركس صفوف مبارزه را ترك كرده است بايد به آن اذعان كند زيرا اگر حرفي غير از اين بود در صحنه عمل خود را نشان ميداد.
اخيراً مصاحبهيي را از يك مزدور بهنام نسرين ابراهيمي بر روي سايتهاي وزارت اطلاعات عليه اصليترين دشمنان رژيم ملاها مشاهده كردم، بهدليل اينكه وجدانم از شنيدن چنين حرفهايي بسيار آزرده شد و خودم در تيف و از نزديك شاهد بسياري از كثافتكاريهاي اين عنصر خائن بودم، تصميم گرفتم نكاتي هر چند مختصر را از طريق شما به اطلاع مردم برسانم.
هدفم اين بود كه از اينطريق هموطنان عزيز در جريان قرار بگيرند كه آخوندهاي فاسد، در آخرين ايستگاه قبل از سرنگوني، چگونه دست نياز بهسوي كثيفترين عناصر دراز ميكنند تا فقط چند روز ديگر به قتل و كشتار جوانان ايران و چپاول سرمايههاي مردم ادامه بدهند، اينجا مختصاتي است كه براي يك ديكتاتوري كلاسيك، سرنگوني صد بار مقبولتر است.
من گفتنيهاي بسيار در مورد تيف و نزديك به 4سال پر مرارت دارم كه بهموقع آنها را نيز منتشر خواهم كرد اما اكنون ميخواهم بهطور خيلي مختصر نكاتي را در مورد نسرين ابراهيمي برايتان بگويم.
بتول (نسرين) ابراهيمي كه بههمراه چند نفر ديگر نمايشي را بهنيابت از وزارت اطلاعات در كافههاي پاريس به اجرا درآورد، دو سه روز بعد از ورود به تيف، به وزارت اطلاعات وصل شد و سرعت وصل او به حاجي براي همه شگفتانگيز و تعجبآور بود (حاجي اصطلاحي بود كه در تيف براي وزارت اطلاعات بهكار ميبردند، وقتي با اين افراد تماس ميگرفتند آنقدر براي همه روشن بود كه ميگفتند برو حاجي با تو كار دارد، البته من بعدها مطلع شدم كه نسرين ابراهيمي نفوذي وزارت اطلاعات بوده و بههمين منظور به ارتش آزاديبخش اعزام شده بود).
وقتي مزدوران وزارتي خبر ورود او به تيف را بهصورت تلفني به تهران دادند، تماسها با او ابتدا در پوش خانواده شروع شد ولي سريعاً پوشها نيز كنار رفت و او را بهطور رسمي به مزدوري بهنام حورا شالچي كه مزدور كهنهكار وزارت اطلاعات در تهران است وصل كردند و در هفته يك يا دو بار با او تماس بر قرار كرده و تمامي خط و خطوط كارشان را مستقيماً منتقل ميكردند.
جاي تعجب اينجا بود كه موقع خروج از تيف، همه براي رساندن خودشان به تركيه و اروپا به سمت موصل و اربيل ميرفتند ولي اكيپ اينها به سمت سليمانيه و مرز ايران رفت و وقتي از طريق تلفن از آنها سؤال شد چرا آنجا رفتيد؟ گفتند قرار است از طريق ايران برايمان پاسپورت قاچاق بياورند، ولي همه در كمپ ميدانستند كه آنها وصل به حاجي هستند و همه كارشان را حاجي دنبال ميكند، آنها كلي هم عكس در كابارههاي سليمانيه گرفته و براي برخيها فرستاده بودند، بعد روشن شد كه آنها از سليمانيه راهي ايران شدند تا حضوراً در خدمت حاجي آخرين تجربيات را نيز دريافت كنند.
آنها مثل بسياري از نفرات تيف پول چنداني نداشتند كه با آن خود را به تركيه برسانند و براي همه سؤال بود كه اگر اينها به جايي وصل نبودند، چگونه جرئت كردند با اين ميزان پول به شهرهاي عراق بروند و در كابارهها ولخرجي و مشروبخوري كنند؟ درحاليكه افرادي مثل خودم، بعد از خروج از تيف ماهها بيشتر از سيب زميني نخورديم تا يك دلار را نيز براي رساندن خودمان به جاي امني ذخيره كنيم.
براي همه مشخص بود كه اين افراد وصل به حاجي بودند و تمام مسائل آنها را حاجي حل كرده و حتي آنها مدتي در عراق غيب شدند كه مدتها خبري از آنها نبود و هيچكس نمي دانست كه آنها كجا رفتند، و بالاخره بعد از مدتي آنها از مرز ايران و با پاسپورت ايراني وارد تركيه شدند، كسي نيز كه در جريان كار آنها بود تعريف ميكرد كه آنها در طي اقامت در سليمانيه، در يكي از خانههاي اطلاعاتي رژيم بودند و تمام مسائل آنها را خود وزارت اطلاعات حل ميكرد.
نسرين ابراهيمي در تيف از همان اول دستش رو بود و دستآموز حاجي بود و كثيفترين رابطهها را هم ازجمله با كارگران هندي و پاكستاني و بنگلادشي و رومانيايي تيف و يا عناصر همجنس خودش داشت، ابعاد لجنزار او بهحدي بود كه وقتي به «ف» (به اصطلاح شوهر او) گفته شد چرا زنت را جمعوجور نميكني جواب داد اگر شما ميتوانيد، جمع و جورش كنيد من كه كاري از دستم بر نميآيد، يك سرباز آمريكايي نيز به «ف» گفته بود تو باديگارد او هستي يا شوهرش؟ يك كمي او را جمعوجور كن.
بهطور خلاصه بگويم كه هركسي كه نفر حاجي نبود خوب ميدانست كه اين مزدور يك روسپي موبايل وزارت است.
بهنظر من بايد كارهاي اين قبيل افراد را در تيف در برابر افكار عمومي قرارداد تا همه بدانند كساني كه مدعي مجاهدين هستند، چه لجنهايي هستند و وزارت چه مأموريتهايي به آنها داده است.
اينها گوشه بسيار ناچيزي از سوابق و مناسبات كثيف نسرين ابراهيمي بود، از مسئولين نشريه مجاهد تقاضا ميكنم امكاني فراهم بياورندتا بتوانم در آينده همه اين موارد را بهطور مفصل و با نام و نشان به اطلاع هموطنان عزيز برسانم.
سيروس وفا
27خرداد87
با سلام اوس معمار به پدرم، جلو پاي او كه همواره به همين نام شناخته و معرفي ميگرديد، بلند شده و سلام كردم. اوس معمار تازگيها از يكي از شهرستانها به نازيآباد كوچ كرده و در حوالي بازار دوم ساكن شده بود. در كنار اوس معمار پسركي ده دوازده ساله هم سن و سال من كه چند عدد نان بربري سياه دولتي در دستانش بود و از دو لوله دماغش يك قشر سفيد تا نزديكي ورودي لبهايش آويزان بود، به شكلي بلاهتبار به ما خيره شده بود.