كليشه‌يي را كه ملاحظه مي‌كنيد، دستخط مجاهد شهيد حجت زماني است كه در روز 6مرداد79 در خلوت خود به ياد مريم رهايي نوشته و پس از ترك محل، توسط يكي از يارانش به‌يادگار نگهداري شده است.

متن كليشه:
به‌خاطر تو قلبم را پاره پاره مي‌كنم.
به‌خاطر تو قلبم را پاره پاره مي‌كنم.
چرا كه هر وقت كه احساس بي‌مادري مي‌كنم به ياد تو صميمي‌تر از مادرم مي‌شوي، و خيلي لطيف‌تر از باران و زلال‌تر از آب باران.
خيلي دوستت دارم مادرم. به ياد: مريم
امضا حجت زماني تاريخ 6/5/79

به‌اتفاق چندتن از دوستانم براي کوهنوردي رفته بوديم. در نيمه‌هاي شب صداي انفجارهاي متعددي شنيديم. انفجارهايي شديد كه برق آنها از آن بالا به خوبي ديده مي‌شد . به‌دنبال اين بوديم که چه مي‌تواند باشد كه يکي از بچه‌ها گفت احتمالاً مجاهدين باشند حتماً عمليات مي‌كنند. در آن‌زمان هيچ‌کدام از ما نه تنها مجاهدين را نمي‌شناختيم بلكه تحت‌تأثير تبليغات سوء رژيم تصوير غلطي از آنها در ذهنمان شكل گرفته بود. چيزي نگذشت که از فاصلة تقريباً نزديکي سر و صدايي شنيديم که مستمر نزديكتر مي‌شد. در آن موقع شب صداي پا و حركت در كوه غيرعادي بود. راستش ترسيده بوديم دور آتش حلقه زده بوديم و به‌خوبي ديده مي‌شديم. سر و صدا هر‌لحظه نزديکتر مي‌شد. چند دقيقه نگذشته بود كه به چند قدمي ما رسيدند. چهره‌هايشان در نور آتش ديده‌ شد، شك نكرديم كه مجاهدين هستند نمي‌دانستيم كه چه عكس‌العملي نشان بدهيم و نمي‌دانستيم كه با چه صحنه‌يي مواجه خواهيم شد. تقريباً به ما رسيده بودند در كمال تعجب ديديم كه با آرامش كامل به ما رسيدند و دستي براي ما تكان دادند و از كنار ما گذشتند و رفتند و در همين برخورد در آن نقطه از كوه بود كه فهميديم آن‌چه كه رژيم در مورد مجاهدين مي‌گويد دروغ محض است. وقتي به شهر برگشتيم شنيديم كه عمليات شده بوده و خزئل و همرزمانش بودند و يكي از مراكز رژيم را زده بودند و آن‌هم مسير عقب نشيني‌شان بوده.
پس از آن طي مدتي که خزئل و همرزمانش بعد از شناسايي‌شدن توسط مزدوران رژيم در حال تعقيب و گريز بودند فضاي شهر ملتهب شده بود و هر‌کس احساس مي‌کرد که بايد کاري بكند، به‌خصوص آشفتگي مزدودران رژيم را كه مي‌ديدند که از در و ديوار و کوه و خيابان بالا مي‌روند، اين موضوع بيشتر دامن زده مي‌شد. احساس پيروزي سراسر شهر را گرفته بود و مردم از اين‌که چنين جواناني وجود دارند که يک تنه به صف بي‌شمار دژخيمان زده‌اند احساس شور و شعف مي‌کردند چرا که به‌خوبي مي‌فهميدند که حامي و پشتوانه‌‌يي دارند که از بذل جان هيچ ابايي ندارند و به همين دليل اين فضا بعد از شهادتشان نيز بر سراسر شهر و مخصوصاً در هفت‌تپه که مزدوران رژيم تا مدتها جرأت رفت‌و‌آمد به آن‌جا را نداشتند، حاکم بود.
اين روزها وقتي خبر شهادت حجت را شنيدم، حالت دوگانه‌يي داشتم. كمتر دچار چنين حالتي مي‌شوم، حال خودم را نمي‌فهميدم فقط مي‌فهميدم كه او به‌عهدش با خدا و خلق وفا کرده بود، انتظاري هم جز اين از او نمي‌رفت او قهرماني از تبار خزئل و فلاح بود كه سر به‌دار داد ولي تن به‌ذلت نداد؛ مسير و راهي را رفت که هر مجاهدي از لحظة انتخابش هرلحظه با آن رودر رو است و تا لحظه وفاي به‌عهد از آن غافل نمي‌شود.
خانواده زماني از خانواده‌هاي اصيل و خوشنام ايلام هستند و به‌عنوان خانودة مجاهدين در ميان مردم محبوبيت خاصي دارند، جوانان ايلامي براي نشان‌دادن نفرت خود از رژيم و ارادت و نزديكيشان به مجاهدين و اين خانوادة مجاهد، روي ديوارها شعارنويسي مي‌کردند. اسم حجت را كه آن‌روزها در زندان دژخيمان بود، با خط درشت روي ديوارها مي‌نوشتند. به‌همين دليل حضور اين خانواده در ايلام باعث غليان احساسات مي‌شد و رژيم با تمام ترفندها و تهديد و ارعاب و سرکوب سالها تلاش مي‌كرد آنها را در سينة مردم خفه کند اما نتوانست و نمي‌تواند و حجت هم به عنوان سمبل يک شهيد راه خدا و خلق در دل مردم جاي گرفت و باعث دلگرمي و خيزش آنها مي‌شود.
من در آن زمان با شنيدن همين خبرها و در همان نقطه تماس در كوه بود كه در دلم نسبت به مجاهدين احساس خاصي پيدا كردم و از همان روز همه‌اش اين فكر كه بايد راه مجاهدين را بروم و بايد مثل مجاهدين باشم ذهنم را پركرد‌ه بود. به همين دليل با پرس و جو و پيگيري فهميدم كه راه اين است كه خودم را به اشرف برسانم و همين انگيزش به‌اين منجر شد که در نهايت سربلند‌ي خودم را به اشرف برسانم.

به نام خداي نكويان
مي‌گويند «در مسلخ عشق جز نكو را نكشند» و نيز مي‌گويند «يا ما سر خصم را بكوبيم به سنگ يا او سر ما به دار سازد آونگ».
پس او نكويي بود از تبار عاشقان كه براي كوبيدن سر خصم به سنگ در مسلخ عشق به دار شد آونگ.
روز هيجدهم بهمن84 ساعت6 صبح خورشيد از شرم حجت نمي‌خواست طلوع كند و اولين اشعه‌هايش بوسه‌يي بود برگونه‌هاي گلگون حجت، سپيدة صبح شرمش آمد اذان بگويد چرا كه حجت آخرين نمازش را بايد در آن سپيده به‌پا مي‌داشت و هيهات كه حجت لحظه‌شماري مي‌كرد براي آن سپيده و آن طلوع و آن لحظه كه اثبات كند هيچ اعتراضي به دادن سر در راه آرمانش ندارد. آري چشمها گرد شد و اشك در كاسة چشم حلقه بست. اولين جمله اين بود، و چه بي‌آلايش و فروتنانه سر بر آستان امامت امام حسين و سرورت ابوالفضل العباس ساييدي و چه سرمست بودي در اين راه و چه سبكبال و چه روزي، بعد از 1400سال بعد سرور عاشورا توهم همان راه را پيمودي. راهي كه مي‌گفتيم اي كاش ما هم در روز عاشورا بوديم و در ركاب او و يارانش مي‌ايستاديم. اينك آري، اينك تويي كه بعد از 14قرن بعد از ديگر يارانت و آقايمان حسين اين‌چنين شورانگيز با تني خسهت از دشنه‌ها و تازيانه‌ها سر برآوردي كه «به حكم صادره هيچ اعتراضي ندارم».
و چه محكم كوبيدي بر دهان پيركفتار جماران و بازماندگانش حقاً كه دين خود را به شايسته‌ترين نحو ادا كردي. حالا من همرزم و همسنگر حجت به تك‌تك شما جلادان مي‌گويم: آري اين خون و ارادة سترگ مسعود بود كه در پيكر حجت و حجت‌ها شراره مي‌كشد و متبلور مي‌شود اين گوشه‌يي از ارادة خلقي است كه عزم كرده به قيمت جان هم كه شده نان و آزادي را به خلقش بازگرداند.
مي‌گويند گفته بود وقتي رژيم، من را اعدام ‌مي‌كند كه دم آخرش باشد، مي‌گويند ستاره بود، مي‌گويند سخن نگفت، پايدار و وفادار ماند، مي‌گويند زير سخت‌ترين فشارها و شكنجه‌ها باز هم مي‌گفت نه، مي‌گويند در سينه‌اش نام رجوي حك شده بود آخر از تبار شهر شرف و مجاهدين بود و زادة مريم رهايي.
آري سان اشرف بود و از مريم و انقلابش دوباره زاده شده بود و با نام رجوي بر طناب دار بوسه زده بود. ما هم به راه او پاي مي‌فشاريم و بر عزم و اراده و ايمانش درود مي‌فرستيم و به راهي كه پوييد سر تعظيم فرود مي‌آوريم و به قول قرآن عده‌يي در راه خدا شهيد مي‌شوند و عده‌يي هم در انتظار شهادتند. درود بر روح پاكش