مصدق در بیدادگاه نظامی: «تا هزار مثل من در راه آزادی فدا نشوند وطن عزیر ما ایران روی آزادی و استقلال را نخواهد دید»

مريم رجوي در گفتگو با تلويزيون نروژ ضمن رد گزينه‌هاي جنگ و مماشات نسبت به سياست زمان خريدن از سوي رژيم آخوندي هشدار داد و گفت: فرصت كم است

در صفحه 6

در هفته‌يي كه گذشت، در آستانه تشكيل اجلاس شوراي حكام آژانس بين‌المللي انرژي اتمي، رژيم آخوندي به منظور زمان‌خريدن براي دستيابي به بمب اتمي، بين تهران ومسكو و بروكسل و وين، و درته طناب پوسيده فريبكاري به بندبازي پرداخت و درخبرگزاريهاي حكومتي تا توانست خبرهاي «چند دقيقه مصرف» براي مثبت جلوه دادن «فضا»ي مذاكراتي كه اصلاً مذاكرات نبود، جعل و منتشر كرد تا بلكه تب و لرز خربزه خوردن نظام در سرفصل يكپايگي و انقباض را اندكي تسكين دهد، برخي دهانهاي بازشده در باب توصيه به «تدبير» را ببندد و بالاخره تا آن جا كه بشود زمان بخرد. اما از آن جا كه اين دست و پازدنها، قبل از هرچيز، ضعفهاي بنيادين مرحله پاياني رژيم را برملا مي‌كرد، در بيرون جز تحقير و جواب سربالا و در درون جز تشديد تب و لرز نظام برسر دوراهي مرگ يا خودكشي نتيجه‌يي نداشت و ندارد.
با اين همه، اين معلق زدنها، و بيشتر از آنها، از ديپلوماسي «ذلت و حيلت و نكبت» آخوندها عجيب نيست. آن چه جاي تعجب دارد، منعفت جويي و كوته‌بيني اصحاب مماشات است كه نه فقط مصالح عالي ملت ايران، بلكه امنيت كشورهاي خودشان و صلح منطقه و جهان را هم خرج اعتياد به مماشات با آخوندهاي ضدبشر مي‌كنند و براي اين بند‌بازيهاي آخوندي مجال و جو سياسي باقي مي‌گذارند. راستي چرا بعد از اين همه سند و مدرك برملا شده و اين همه «حجت» تمام شده، دست از سياست مماشات با فاشيسم مذهبي و متعلقات شومش برنمي‌دارند؟ آنهم درحالي كه ديرگاهي است اين سياست ـ نه به خاطر اصولگرايي حضرات، بلكه به خاطر ذات غيرقابل تفاهم افعي شرزه چمباتمه زده بر ايران ـ كاملاً به بن بست رسيده و در منطق تجارتي حضرات هم مشمول عنوان «ورشكسته به تقصير» شده است!
اين پرسش، گله‌گذاري و نصيحت اخلاقي نيست، حرف جدي سياسي است كه اطلاعيه دبيرخانه شوراي ملي مقاومت ايران (درهمين شماره) آن را با ذكر دليل و مدرك خاطرنشان و تأكيد كرده است: «هرگونه تأخير در اعمال تحريمهاي همه‌جانبه بر رژيم آخوندي، زمان را ، يعني تنها عاملي را كه اين رژيم براي دسترسي به‌بمب نياز دارد، در اختيارش قرار خواهد داد» و چنين كاري با توجه به «شكست مذاكرات مسكو و شكست آخرين دور از مذاكرات با سه كشور اروپايي و فريبكاري و مخفي كاري مستمر ملايان، كه در آخرين گزارش آژانس نيز در موارد متعدد به آن اشاره شده، غير‌قابل توجيه و تنها كمكي به مسلح شدن بنيادگرايان تروريست حاكم بر ايران به بمب اتمي است».
درسال 1938يك روز بعد از آن كه مماشات كنندگان آن زمان، قرارداد مونيخ را با هيتلر امضا كردند، چرچيل در پارلمان انگلستان خطاب به آنها گفت: «شما بين جنگ و تسليم خفت‌بار، ننگ و تسليم را انتخاب كرديد ولي متعاقباً جنگ را خواهيد داشت». آیا گذشت روزگار و جنگي با بيش از 50ميليون كشته به عنوان حاصل مماشات با فاشيسم هيتلري، درسي آموختني براي گرايش به يك سياست قاطع و خاتمه دادن به مماشات ننگين با فاشيسم مذهبي ــ كه قيمت سنگين و خونين آن را مردم و مقاومت ايران مي‌پردازند ــ در برندارد؟
هركه نامخت ازگذشت روزگار
هيچ ناموزد ز هيچ آموزگار